Ik wilde dat ik me volledig kon geven aan jou
Omdat je me dierbaar bent en ik van je hou
Je maakt me gelukkig en vaak heel blij
Ik ben trots met jou aan mijn zij
Toch kan ik niet volledig de jouwe zijn
Ookal hebben we het samen ontzettend fijn
Ik heb een aantal dingen nog niet verwerkt
Hierdoor is mijn hart voor altijd gekenmerkt
Van binnen zit veel pijn en verdriet
Soms denk ik wel eens: an, je bent kierewiet
Maar ik ben er druk mee bezig
En ookal lijk ik hierdoor soms wat afwezig
Ik wil het een plekje kunnen geven
En met jou gelukkig verder kunnen leven
Of het lukt kan ik je niet beloven
Hiervoor moet het leeg zijn daarboven
Ik doe echt enorm mijn best
En hoop met heel mijn hart dat ik dit niet verpest
Ik kan je het volgende beloven
Want ik ben van jou ondersteboven
Je kunt altijd op mij vertrouwen
En samen iets moois proberen op te bouwen
Maar vergeef me als het langzaam gaat
En ik soms te vergelijken ben met prikkeldraad
Mijn gevoel naar jou is oprecht
Maar dit alles verwerken is voor mij soms echt een gevecht
Heb geduld met me alsjeblieft
De littekens zitten helaas diep gegriefd
Ik wil je graag bij zoveel mogelijk betrekken
En zo het vertrouwen in de liefde herontdekken

een traan om jou
een traan omdat ik van je hou
een traan om wie je bent
een traan omdat alleen jij me écht kent
een traan omdat ik je missen moet
een traan omdat het zoveel pijn doet

maar ik weet dat ik je los moet laten
al doet het nog zoveel pijn
ik moet mezelf vrijlaten
diep van binnen weet ik dat dit voor iedereen beter zal zijn.....

maar gaat me dit lukken
kan ik eindelijk sterk zijn
mijn hart bestaat nu uit duizend brokstukken
zal het ooit weer één geheel zijn

Dromen, een gedachte naar iets wat misschien ooit zal gebeuren. Maar is het niet ook vaak iets waarmee je jezelf iets moois voorhoudt wat toch nooit zal uitkomen?

Dromen kunnen je vrolijk maken.. Maar dromen kunnen je ook verdrietig maken. In je droom is het zoals je zou willen dat het was. En als je dan wakker wordt en het blijkt dat het maar een droom was dan voel je je weer rot. Althans vaak...

Bij mij werkt het niet altijd zo. Ik leef van dromen. Misschien is dat een beetje overdreven ;-) maar zonder dromen leef ik niet.

In mijn vorige relatie werd altijd gezegd dat ik een dromer was. Dat ik teveel droomde. En dat zou niet goed zijn. Toch zie ik dat niet zo. Want al hou ik van dromen ik weet echt heeeeeeeeeel goed wat de realiteit is. Maar wat is een mens zonder dromen?? Ik zou me erg leeg en eenzaam voelen....

Dromen hoort bij mij, hoort bij het leven. Voor mij is het een houvast. Het houdt me overeind. Zelfs al word ik er soms droevig (heel droevig zelfs) van... Maar het maakt me ook vaak happy......

En vooral in deze tijd heb ik dat nodig. Dat even "happy" zijn tijdens het droevig voelen......................

Dit was ons liedje... En t blijft me raken als ik t hoor.... Ooit was ik t...zijn supergirl.......

You can tell by the way she walks
that she's my girl.
You can tell by the way
she talks she rules the world.
You can see in her eyes
that no one is her chain.
She's my girl,
my supergirl.

And then she'd say:
"It's ok, I've got lost on the way
but I'm a supergirl
and supergirls don't cry"
And then she'd say:
"It's alright, I got home
late last night
but I'm a supergirl
and supergirls just fly"

And then she'd say
that nothing can go wrong
When you're in love
what can go wrong?
And then she'd laugh
the night time into day
pushing her fear
further alone

And then she'd shout
down the line
tell me she's got no more time
cause she's a supergirl
and supergirls don't hide

And then she'd scream
in my face
tell me to leave,
leave this place
cause she's a supergirl
and supergirls just fly

Yes, she's a supergirl, a supergirl,
she's sewing seeds, she's burning trees
She's sewing seeds, she's burning trees,
yes, she's a supergirl, a supergirl, a supergirl, my supergirl

Ooit....ooit was ik zíjn supergirl........En nu....nu is alles weg......

Pff...... dat is wat ik tegenwoordig vaak denk. Stom eigenlijk he... Dacht vroeger dat je die paar letters alleen in boekjes en strips las...Maar tegenwoordig gaan ze dagelijks door mijn gedachte. Soms komen ze zelfs uit mijn mond ;-)

Toen ik bij m weg ging ging ik met de volgende gedachte:

"Nú begint mijn leven eindelijk. Nú wordt er een aan míj gedacht. Nú is het mijn tijd om gelukkig te worden."

Normaal is het zo dat hoe meer tijd erover heen gaat hoe beter je met iets kunt omgaan wat gebeurd is. Het krijgt uiteindelijk een plekje. Je leert er mee leven. Hoe dan ook... het wordt beter. Maar het is alsof ik vervloekt ben. Want beter?? Het gaat juist slechter. Op elk front.

Begrijp me niet verkeerd, ik zit hier niet zielig te doen. Vind mezelf ook niet zielig. Maar baal wel van al het rotte wat op me af blijft komen.

Emotioneel zit ik er nl echt doorheen. Constant loop ik met een masker op om aan de buitenwereld mijn echte gevoelens te verbergen. Maar thuis moet dat stomme ding af.

Vandaag mijn eerste gesprek met de maatschappelijk werk gehad. Stelde niet zo heel veel voor. Hij gaf wel aan dat hij eerst wilde afstemmen met een psycholoog. T is toch niet normaal dat ik moet gaan praten bij een psycholoog én een maatschappelijk werk alleen door mijn verleden én om het feit dat ik mijn ex niet uit mijn hoofd krijg.

Eerder vandaag belde hij ook nog! Pff (daar zijn ze weer ;-) ) Hij had vernomen dat ik morgenavond op stap zou gaan (ik opstap???? kan me de laatste keer al niet meer herinneren.....) en vond dat ik hem ook wel had kunnen vragen om op te passen. Hij was immers papa. (komt ie na 6 jaar ook eens achter) Echter ga ik niet op stap dus was er ook geen oppas nodig. Maar goed daar gaat t ook niet om. Waar het om gaat is dat ik al sinds een week echt zoooooooooo erg mijn best doe hem niet te zien, horen of wat dan ook. Sms niet met m, bel niet met m, hoef m niet te zien als de kleine naar m toe gaat (die haalt hij uit school. 1x in de 2 weken zou ik m maar hoeven te zien...maar daar ga ik ook nog wel wat op vinden......dat moet gewoon). Ik let overal op. En dan nu, juist vandaag....vandaag, wanneer ik me bijzonder ***** voel, belt hij. Alleen al het horen van zijn stem is al genoeg om mij van slag te maken. Stom he! Geloof me als ik zeg dat haat en liefde ontzettend dicht tegen elkaar liggen.

Ik heb dan ook snel het "gesprek" afgerond en opgehangen.

Soms ben ik bang dat ik alles om me heen wat me lief is kapot zal maken. Gewoon omdat ik voor het eerst in mijn leven niet meer de super sterke ik kan zijn, voor het eerst in mijn leven niet meer met mijn gevoelens kan omgaan. Omdat ik voor het eerst in mijn leven écht iemand mis.

Elke gebeurtenis die niet positief is is dan weer een extra druppel op de gloeiende plaat.....

Lief, het spijt me dat je de dupe ervan wordt. Heb soms echt met je te doen. Je bent een super jong, ben dol op je en hou echt van je en wil je echt niet kwijt. We kunnen het zo onwijs leuk hebben. Maar soms vraag ik me af of we wel echt bij elkaar passen (als ik me *** voel vraag ik me dat wel eens af...:-( ). Jij wilt alleen maar praten, praten, praten, praten, huilen, schelden als ik weer iets zeg wat je niet zint. Jij bent op sommige vlakken zoooooooo anders dan mij. Jij begrijpt t niet wanneer ik er niet over wil praten, jij betrekt alles op jezelf (ook als t totaal niet met jou te maken heeft). Maar toch heb ik met je te doen. Omdat ik nog steeds met hem zit (je weet er wel van...)Omdat ik er niet mee om kan gaan....

Omdat ik anders ben dan jou......

                Pffffffffffffffff..........................

Alles in mijn hoofd en hart was al een bende...maar nu.... Ik kan het maar niet bevatten. Dit kan toch gewoonweg niet waar zijn?! Ik ben er alles aan t doen om erover heen te komen. Heb zelfs hulp ingeschakeld om los van hem te komen, om er mee om te kunnen gaan, om dingen een plek te geven... en dan nu dit!

Hoe kan hij!!!! Hoe kan hij??!!!!  We zijn net bijna een half jaar uit elkaar en zijn nieuwe vriendin blijkt zwanger te zijn!!! Ik vind dit zo ontzettend respectloos!!! En t doet pijn...... Echt pijn... kan t niet uitleggen maar t doet gewoon pijn.....

En toen ik m er net mee confronteerde ontkende hij het oko nog keihard!!! En dat terwijl zijn vriendin het groot op hyves heeft staan!!!!

Hoe kan hij! Tegenover mij..maar ook tegenover zijn zoon.....

Ik zal t nooit begrijpen...............

Mijn eerste bericht hier op mijn blog. Misschien helpt dit om zaken te verwerken. Ik moet het immers toch proberen want tot nu toe lukt het niet.

Mijn hoofd zit te vol en mijn hart loopt over van verschillende emoties. Sommige heb ik in de hand sommige niet.

In de dingen die ik schrijf zal ik vast vaak van de hak op de tak springen.. Dit omdat soms dingen op dat moment me het meest bezig houden maar een volgend moment ineens weet iets anders omhoog komt. Ik wil de warboel in mijn lichaam dus eruit krijgen en daarom opschrijven..Hopelijk helpt het.

Onze relatie is nu definitief 5 maanden voorbij. Na 8 jaar... Nog elke dag heb ik er verdriet van..ookal heb ik zelf de stap genomen. Ondanks alle pijn en verdriet die hij me gedaan heeft (en nog steeds doet) was hij toch mijn grote liefde en die zal ik nu voor altijd moeten missen.

Hoe kun je zo erg van iemand houden die jou zo erg kwetst keer op keer? Soms neem ik het mezelf erg kwalijk wat er allemaal gebeurd is. Terwijl ik ook heel goed weet dat ik er niets aan kon doen. Ik vroeg er toch immers niet om dat hij constant maar vreemd ging, loog en bedroog... Ik vroeg er toch niet om om geslagen te worden... Echter de leugens doen me nog het meeste pijn.

We hadden het zo mooi en zo fijn samen kunnen hebben....,We hielden écht van elkaar. En op de een of andere wazige manier zullen we dat altijd blijven doen. Sowieso zullen we altijd aan elkaar verbonden zijn door onze zoon. Iets wat alles nog moeilijker maakt.

Ik ben echt iemand van het huisje boompje beestje. Toen we aan kinderen begonnen had ik daar echt een bepaald beeld van. En ik had me ook echt voorgenomen dat het bij ons niet zo zou gaan zoals bij zovelen anderen.....En toch is mijn zoon een van de zovelen geworden....

Wat had ik er aan kunnen doen? Ik heb al zoveel geprobeerd.. ik heb hem zo vaak een nieuwe kans gegeven.... Ik was op, kon niet meer. En nu is hij boos. Boos omdat ik heb opgegeven...Maar dat is toch niet zo vreemd? Al die tijd heb ik alleen moeten vechten. En dat werkt niet.  Ik durfde een toekomst met hem niet meer aan. Bang wéér gekwetst te worden, bang de rest van mijn leven met leugens te leven. Bang voor pijn en verdriet.

Inmiddels hebben we beide weer iemand anders in ons leven. Hij heeft een lieve vriendin en ik een schat van een vriend. Ze zijn goed voor ons. En ik doe erg mijn best voor hem. Hou ook echt van hem. Maar toch kan ik mijn ex niet los laten. En hij mij niet. Hij blijft me beïnvloeden en pijn doen..En ik? Ik laat het toe.....

Ik laat het toe......